Innledning
Ordet ”Renessanse” betyr atterføding, og er nemninga på den historiske epoken i Vest-Europa mellom ca. 1400- og 1600 talet.

Det som er karakteristisk for renessansen er interessa for begeistringa for mennesket sin individualitet og verdigheit.

Òg interessa for antikken sin kultur. Den greske og romerske kulturen kom på mote igjen etter å ha vore fråverande gjennom mesteparten av middelalderen.

For fyrste gong sidan antikken kom politiske tenkjarar med ikkje-religiøse syn på stat og samfunn.

Utdrag
Ein kan seie at renessansen er delt inn i tre epokar. Nemleg ungrenessansen, høgrenessansen og seinrenessansen.

Ungrenessansen seier ein er frå 1400 til 1480. Her vart perspektivet i målarkunsten oppdaga, og studiet av menneskekroppen vart teke opp. Høgrenessansen er i frå 1480-1530.

Her vart bruken av ljos og skygge vanleg, og luftperspektivet vart introdusert. Det vart òg lagt større vekt på ein naturalistisk, harmonisk komposisjon.

Den siste perioden er seinrenessansen, og den er i frå 1530-1600. Denne perioden kallar ein gjerne manierismen.

I måleria finner ein overraskande perspektiv og kompliserte komposisjonar. Psykologiske skildrande portrett vaks òg frem.

Kunst i renessansen var svært viktig. I denne epoken vaks det fram mange store namn innanfor kunst.

Kunsten skapte ei beundring frå folket, og det skapte interesse. Som oftast var det rike borgarar og fyrstar som bestilte bileter.

Men kyrkja ville òg kjøpe. Kunstverka hadde ofte henta motiv frå bibelen. Kunsten i seg sjølv skapte eit fult og varig styre.

Store namn på denne tida var til dømes Leonardo da Vinci, Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni og Johan Gutenberg.