Innledning
Eg visste godt at dei snakka om det. Dei såg det jo godt, det var umulegt å ikkje skjønne at det hadde skjedd noko.

Likavel var det ingen som snakka med meg, som spurte om det gjekk bra. Eg var flau, nærmest ydmykt. Tankane prøvde eg å plassere andre steder.

Utdrag
Eg var på veg til skulen. Skulen som mange ville kalle for flat men eigentleg bare var litt utgjevna.

Skulen der basketballbanen var falma litt vekk, men funket forsatt. Skulen der benken var noke gammel, men det var greit for vi valde å stå i frimuniuttet. Skulen der vi hadde blomar og hekker.

Det var ikkje så langt eigentleg, men sidan houvedvegen var stengt måtte eg gå gjennom noken smale gater, med små hus tett i tett.

Klokka var berre ni, men allerede satt det folk på trappane utanfor huset. Det er ikkje folk som sitter der for å kose seg med morgonkaffen, tvert i mot. Desse har sittet her sidan i går, eller ein gong i natt.

Dei fleste sover, og dei som var vaken, så ut som om dei ikkje hadde sove på fleire døgn.

Eg konsentrerte meg på å ikkje tråkke på alle glasskårene som låg på bakken. Knuste vinflasker, overtramp ølbboksar, posar med nokke spisst i. Eg var omringa, men eg trippet forsiktig forbi.

Eg hadde nemleg på dei kvite skoane i dag, og dei ville eg ikkje søyle til, dessutan visste eg at det kom til å være meir enn vont å tråkke på glasskora og dei andre skarpe gjennstandane.

Eit lite stykke bortanfor såg eg ein undergong. Det var ein trist grå litan veg med et hål i enda på. Ein kunne så vidt skimta den andre sida om ein knep augo igjen og stengte ut alt anna.

Eg grua meg litt for å gå igjennom, men eg viste at det ville berre ta meg 30 små sekundar. Eg gjekk lengre og lengre mot undergongen, med eit byrja det å regne.

Ikkje noko veldeg mykje, men nokk til å måtte lene houved litt til sida for å ikkje få dei kalde små regndropane i fjeset. Med regnet kom tåka.