Byen | Modernistiske trekk

Innholdsfortegnelse
Del a Kortsvaroppågave
Del B Langsvarsoppgåve
- Oppgåve 4

Utdrag
«Byen» er eit dikt skreva av Sigbjørn Obstfelder i 1893. Eg skal hente fram ulike trekk i teksten som gjør dette til eit typisk modernistisk dikt.

I teksten løpar eg-personen bort frå heime sitt i fjellet. Han lengtar etter å sjå andre menneskar, men får panikk av at ingen lengre snakkar med kvarandre og ingen snakkar med han.

Han har vært borte frå resten av byen så lenge at han ikkje har sett utviklinga som har skjedd. Det er ikkje skog lenger, men hus etter hus.

Diktet har fri form utan enderim derfor får den ikkje ein fast rytme. Obstfelder bruker et konkret og enkelt språk.

Han bruker også få symbola og språklege bileter dette fører til at lesaren kan oppfatte teksten sjølv. Det var ein sentral ide i modernismen at ord ikkje kan forklare individets erfaringar eller skape nærleik mellom menneskar.

Diktera, som Obstfelder, kan berre utrykke sin oppfatning. Den har typiske tema som einsamheit og ein kald verden. Diktet forteljar om individets følelse om å vere utstøtt av verden rundt dei.

Ut i frå disse virkemidlane kan ein sjå at «Byen» er eit modernistisk dikt. I modernismen satt man vekt på å bryte frå det tradisjonelle.

Man trengt ikkje å følge reglene lenger. Dette førte til mye krittikk frå dei som mente ein skulle fortsette å skrive på den tradisjonelle måten.

Drøfting av «Navnløs» og «Styggen på ryggen» Ein viktig ting for alle, små og store, er nemlig mental helse.

Da dette har blitt et stort problem. Dei fleste jenter og gutar på skulen sliter med angst og/eller eit dårleg sjølvbilete.

I denne oppgåve skal eg drøfte korleis tema som psykisk helse blir framvist i to forskjellige tekstar. Den første er diktet «Navnløs» av Sigbjørn Obstfelder, og den andre er sangen «Styggen på ryggen» av OnkIP.

«Navnløs» tilhøyrar samlinga «Digte», som Obstfelder debuterte med i 1893. Han er kjent som ein av de første modernistiske diktarane.

Han ønsker å formidle forholdet mellom psyken til enkeltindividet og den ytre verden. I diktet møter eg-personen ei prostituert kvinne.

Handlinga forleggar seg om natta i ei park, det er mørkt og det sjå tomt ut. Tåka har bredt seg over. Det hele har ein spøkelseaktig følelse.

Likevel, får eg-personen auge på ei person, ei kvinne som sitar på ein benk. Man kan tydeleg sjå han er trist, fordi han går til ho.