Innledning
Alle utlendinger har lukka gardiner er ein oppvekstroman som Maria Navarro Skaranger debuterte med i 2015.
Romanen handlar om den norsk-chilenske tenåringen Mariana som bur med familien sin på Romsås.
Boka skildrar eit vanlig tenåringsliv, forelsking og familieløyndomar, og Marianas kvardag i et multikulturelt ungdomsmiljø blir beskrive på ein autentisk måte.
Lesaren får eit ekte innblikk i ei drabantbytilvere som for mange enno er ei heil framande verda.
I denne refleksjonen skal eg sjå litt på språket og kva forfattaren har gjort for å skildre eit ungdomsmiljø som mange nordmenn ikkje har noko forhold til, og korleis hun setter lesaren inn i dette miljøet.
Utdrag
Tittelen Alle utlendingar har lukka gardiner er ein utruleg sterk påstand som også kjem igjen i sjølve romanen
«Jeg bare: hvem bor der, og broren mun bare: afrikanere, hvem ellers, og jeg bare hvorfor har de lukka gardiner» Og broren svarar «fordi de ikke vil noen skal vite hva som skjer hjemme i huset vel» (s.102).
Eit anna stad i boka referera også Mariana til nordmenn som i motsetning har opna gardiner.
Men har vi eigentleg det? «Hjemme vi har skikkelig norskinghus med liten tv og rotete og åpne gardiner» (s.86).
---
På grunn av denne kebabnorsken har forfattaren braka noko nytt til norsk litteratur, og er noe heilt nytt i norsk litteratursamanheng.
Den skil seg ut ved at den handlar om det multikulturelle drabantmiljøet i Oslo, noko vi ikkje lesar så mykje om i norsk litteratur.
Legg igjen en kommentar