Innledning
Diktet “Heima i fjorden” er skrive av Mona Vetrhus, i samanheng med den første boka hennar Nokre gutar kjem ikkje heim ikveld og kom ut på forlaget i 2012.
Det som går igjen i hennar skrivestil er måten ho tar oss med til heimstaden sin og fortel om tidlegare opplevingar, både vonde og gode.
Tema i diktet burde heilt klart vore "å mista nokon" og alle kjenslene og sorga over ho tapte. Det er også ulike tema i forhold til korleis man veljer å tolke diktet som blant anna tap og sorg.
Utdrag
Diktet består av heile elleve verselinjer med ulik lengde, utan fast rytme og rim, der dei også heng saman i ei strofe.
Rytmen i diktet vekslar mellom trykklette og trykktunge stavingar og det flyter greitt, ein må nok lesa det nokon gonger før ein kan sitja igjen med ei forståing, dikta har altså ingen rim.
Det er òg eit litt forteljande dikt som skildrar små augneblinkar som etterkvart blir meir konkretisert og tydeleg.
Vidare kan vi og sjå at Vetrhus har nytta seg av ein linjedeling i midten av diktet, dette er effektfult sidan at denne hjorten slepper taket i graset og ser opp, opp mot noko nytt og noko anna.
Diktet er skrive med små bokstavar og flytar òg på ein roleg måte. Vi kan finna to gjentakingar i diktet, men på ulike måtar "Heima i fjorden har vi gras" og "Hjorten nappar i frosne gras" Gress kan faktisk vera eit symbol for fridom eller håp, det gir vekst i eit gras og er grønt, grøn er ein lys farge.
Frossne gras kan netopp bety at det angitte håpet desverre er tapt, eller lagt på isen. Denne gjentakinga er eit presist døme på eit tydelig stemningsskifte som utveklar seg i diktet.
I starten skildras eit idyllisk naturlandskap med Elvar, fjell og fjord, men så hendar det noko, ein bil køyrer gjennom isen og ned i vatnet. Her bristar idyllen.
Diktet har ikkje eit tydeleg lyrisk "Eg", men diktaren er ein del av eit "vi". Dette kan vi observera sidan at den første verselinjen startar med følgjande "Heima i fjorden har vi gras".
Legg igjen en kommentar