Innledning
Året er 2121. Eg er heile 120 år gammal. Du lurer kanskje på kordan eg har klart å leve så lenge? Vel, før vi kommer til det vil eg gjerne fortele deg litt om framtida. Men først skal eg fortele deg litt om da eg var ung.
Eg som er hundre-og-tjue år gammal har ikkje så mange vennar, eg synast alle er blitt gamle og sure. Det orker eg ikkje.
Den einaste vennen eg har heiter Susanne. Ho bur ikkje så langt ifrå meg. Susanne ser eg kvar torsdag. Da går vi ein tur.
Sama runden kvar dag. Som regel snakkar vi om gamla dagar. Susanne er like gamal som meg, og det er flott å ha ein å snakka med på min eigen alder.
Utdrag
Susanne og eg er nå på flyplassen på Gardemoen. Alle flya er sjølv køyrte, og alle vaktene og betjeninga på flyplassen er robotar.
Det er alltid litt skummelt, for viss du har med noko du ikkje skal i kofferten eller handbagasjen, blir du skutt ned med laseraugne demmes.
Dei sikter mot augne dine, slik at du blir blind. Vi følger køen mot sikkerheitskontrollen. Så går vi gjennom kroppscanneren.
Eg er livredd for at den skal lyse rødt. Den begynner å pipe. Hjartet mitt stoppar. Eg snur meg sakte rundt. Den lyser grønt. Takk Gud. Med hjartet i halsen ruslar vi vidare til gaten.
Vi finn fram og setter oss ned. “Er du klar Susanne” seier eg når det er boardning. “Eg har aldri vært meir klar for noko” svarar Susanne idet vi går mot inngangen til flyet.
Det var ein lang flytur, vi sov heile turen. Nå er vi endeleg framme i USA. Vi er nemleg på veg til The Big Apple, New York.
Vi sitter nå i taxien, ikkje så langt ifrå destinasjonen vi skal til. Eg har trur eg aldri har vært så spent i heile mitt hundre-og-tjue år lange liv. Vi skal nemleg snike oss inn i Elon Musks laboratorium.
Vi er kommet oss dit nå. Bygninga kryr av robot vakter med plasma gevær og laserauger. Vi ser to som slår alene i en smug.
De står med ryggen til, og snakkar eit språk vi ikkje forstår. Vi sniker oss innpå dem, helt til vi står kunn tre meter unna dem.
Legg igjen en kommentar