Å overvurdere sin eigen ytringsfridom | Nynorsk essay

Innledning
Nyfødde barn seier ikkje stort. Dei berre græt og skrik meiningslause ting som ingen fattar. Til tross for foreldra dykkars påstandar om at dei har hatt storarta samtalar saman mens dei enno var i moras mage. På sjukehussenga har slike påstandar ingen verdi, for då vil eg tru at alle barns snakkesituasjonar er nokså like.

Dersom eit nyfødt barn hadde begynt å preike om likestilling og politikk sekundet etter fødselen, hadde det nok vorte nyheiter av det. Ein forventar ikkje at dei skal seie noko viktig.

Utdrag
Heldigvis vert det ofte betre med tida. Ganske likt utviklinga til mogelegheita til å ytre seg fritt. Det er ikkje meir enn 600 år sidan Jan Hus vart brent på bål for å ha kritisert paven.

Alle som stilte spørsmål ved kyrkja, ble skulda for vranglære og ulydnad (Eliassen, 2007). Tidlegare var nok menneska meir lik nyfødde barn i den forstand at dei ikkje snakkar, enn dei er no.

Menneska var stort sett stumme; det var ikkje det at dei ikkje kunne snakke, for det kunne dei. Dei vart altså ikkje fødd sånn, stilla kjem av eigen vilje. Ytringsfridomen er nemleg ein ganske ny tanke.

Det var jo ikkje utan grunn at Jonathan Swift la om handlinga i hans samfunnskritiske roman til å vere i ein heilt anna stad (Røskeland, 2007). På same måte er det aldeles ikkje tilfeldig at nordkoreanarane trur at diktatorleiaren deira har bomba ned Washington i USA (Rafaelsen, 2017).

Og det var nok ikkje av eigen vilje at dei få lærde europeiske kvinnene på 1500-tallet berre trykte koke- og lærebøker (Eliassen, 2007). Men no må eg vere forsiktig å dra så mange inn i dette, for da aukar sjansen for at eg fornærmar nokon betrakteleg, og då heng eg plutseleg i ein tynn tråd før eg veit ordet av det.

Få gratis tilgang til oppgaven

Last opp en av dine egne oppgaver og få tilgang til denne. Det tar bare 2 minutter