Norsk | Rosa plastveske

Innhold
Rosa plastveske
Episke kjennetegn fra Bli hvis du kan. Reis hvis du må.

Utdrag
Eg puttar den rosa plastveska inn i handa hennar og eg høyrer at dei alle begynnar å le. Eg har høyrd det før. Eg har høyrd folk som ler. Av meg. Eg har alltid vore skremt av å sjå mange menneskjer. Redd av mange blikk som søkjar etter feil.

Dei vil ha noe å hakke på. Ein person dei kan føle seg betre enn. Eg veit det. Dei gjer det alltid. Vi går i land og eg skular ned i bakken. Syster mi merk ingenting, ho går med lette skritt og blikket fram. Dei ler heller ikkje av ho. Dei ler av meg.

Det hadde vore triveleg å vere på feire. Langt unna. Eg hadde vore på stranda kvar dag, eg hadde last, eg hadde bada. Eg hadde ikkje sola meg så mykje, likte ikkje å liggje der i bikini til skode for alle som vert på stranda. Men eg hadde i alle fall kunne slappe av. Ingen skjemdes over meg. Ingen lo av meg.

Ingen merka at eg vert der. Nokon gonger har eg lurt på kva eg helst vil. Vil eg være ein person folk leggjar merke til og ler av eller ein som ingen vet kven er og som berre blir ignorert. Eg har lenge drøymt om å vere den usynlege. Men hadde det ikkje eigentleg nesten vore verre? Eg veit ikkje. Syster mi klyp meg i låret.

Eg ser ned på ho, det store smilet. Blå uskyldige augo. Ein person folk kjem til å like, ein person som kjem til å være den som ler av dei stakkarslege. Men ho har ikkje noko vondt i seg. Eg tar veska hennar i mi eigen hand igjen. Ein rosa plastveske.

Få gratis tilgang til oppgaven

Last opp en av dine egne oppgaver og få tilgang til denne. Det tar bare 2 minutter